فارسی کلاب
پورتال خبری و مجله اینترنتی آنلاین

بالانبو چیست و چه خواصی دارد؟

باریجهبالنبو (باریجه) گیاهی است  که در مناطق مختلف ایران و جهان با نام های مختلفی می شناسند. این گیاه در کتاب های طب سنتی به نام «بارزد»، به عربی« قنه» و به ترکی «قاسی» و «قاصنی» مشهور است و در فرانسه و انگلیس آن را Galbanum می گویند. در بازار هند نیز این گیاه را به نام «جوانشیر» می شناسند.

مشخصات ظاهری:

بالنبو (باریجه) گیاهی چند ساله است که ارتفاع آن به دو متر می رسد و برگهای آن شبیه برگ چنار است ولی نسبت به چنار بریدگی های بیشتری داشته و رنگ آن به رنگ سبز غباری و پوشیده از تار است.

این گیاه در ایران بیشتر در دامنه های مرتفع البرز، دماوند، خراسان، کوپه داغ بین کوشان و لطف آباد در کوه های ساوجبلاغ بین تهران و قزوین، دره های خرقان ساوه و در جادهای شیراز، نزدیک ده گردون می روید.

ترکیبات شیمیایی:

در شیرابه ی این گیاه حدود ۶۳ تا ۷۵ درصد رزین، ۵ تا ۱۰ درصد اسانس و درحدود ۵ تا ۱۰ درصد صمغ یافت می شود. رزین آن شامل گالبانو رزیتوتانول و اومبلی فرون است.

طبیعت بالنبو:

بنا به عقیده حکما و متخصصان طب سنتی، بالنبو (باریجه) از نظر طبیعت بسیار گرم و خشک است.

طریقه مصرف:

در صورت خوردن صمغ بالنبو (باریجه) حتما آن را در روغن بادام تلخ یا در آب سداب حل کنید و قبل از مصرف ، اگر از نوع توده ای و توام با خار و خاشاک باشد، باید ابتدا آن را در آب گرم بیندازید تا باز شود و فقط قسمت روغن و صاف آن را که روی آب می آید بگیرید و با پارچه ای بدون فشار صاف و مصرف کنید..

خواص درمانی:

صمغ بالنبو (باریجه) در هندوستان به عنوان داروی ضد عفونی کننده است و در برونشیت های مزمن و آسم تجویز میشود.

به طور کلی خواص این گیاه عبارت است از: ملین، گرم کننده، محلل گازها و نفخ، مفید برای تنگی نفس و سرفه های مزمن و بیماری های عصبی.

این گیاه اگر با عسل مخلوط شده و خورده شود برای خرد کردن سنگ مثانه و کلیه و باز کردن انسداد کلیه، تسهیل زایمان و دفع سموم نیز مفید به فایده است و اگر با آب مخلوط شده و خورده شود جهت رفع سوزش مجاری ادرار و بواسیر مفید است.

همچنین اگر با روغن زنبق مخلوط شود برای کزاز مفید بوده و ضماد آن برای تسکین درد پهلو، کمر و تحلیل دمل ها و خنازیر و تسکین درد رحم کاربرد دارد.

نکات قابل توجه و مهم در مورد این گیاه:

۱- این گیاه برای اشخاص گرم مزاج مضر است.

۲- مقدار مجاز خوراکی آن تا سه گرم است (البته برای دفع سموم کشنده تا ۱۵ گرم نیز مجاز است.)

 

آدرس کوتاه مطلب

نظر بدهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.