فارسی کلاب
پورتال خبری و مجله اینترنتی آنلاین

بالانبو چیست و چه خواصی دارد؟

باریجهبالنبو (باریجه) گیاهی است  که در مناطق مختلف ایران و جهان با نام های مختلفی می شناسند. این گیاه در کتاب های طب سنتی به نام «بارزد»، به عربی« قنه» و به ترکی «قاسی» و «قاصنی» مشهور است و در فرانسه و انگلیس آن را Galbanum می گویند. در بازار هند نیز این گیاه را به نام «جوانشیر» می شناسند.

مشخصات ظاهری:

بالنبو (باریجه) گیاهی چند ساله است که ارتفاع آن به دو متر می رسد و برگهای آن شبیه برگ چنار است ولی نسبت به چنار بریدگی های بیشتری داشته و رنگ آن به رنگ سبز غباری و پوشیده از تار است.

این گیاه در ایران بیشتر در دامنه های مرتفع البرز، دماوند، خراسان، کوپه داغ بین کوشان و لطف آباد در کوه های ساوجبلاغ بین تهران و قزوین، دره های خرقان ساوه و در جادهای شیراز، نزدیک ده گردون می روید.

ترکیبات شیمیایی:

در شیرابه ی این گیاه حدود ۶۳ تا ۷۵ درصد رزین، ۵ تا ۱۰ درصد اسانس و درحدود ۵ تا ۱۰ درصد صمغ یافت می شود. رزین آن شامل گالبانو رزیتوتانول و اومبلی فرون است.

طبیعت بالنبو:

بنا به عقیده حکما و متخصصان طب سنتی، بالنبو (باریجه) از نظر طبیعت بسیار گرم و خشک است.

طریقه مصرف:

در صورت خوردن صمغ بالنبو (باریجه) حتما آن را در روغن بادام تلخ یا در آب سداب حل کنید و قبل از مصرف ، اگر از نوع توده ای و توام با خار و خاشاک باشد، باید ابتدا آن را در آب گرم بیندازید تا باز شود و فقط قسمت روغن و صاف آن را که روی آب می آید بگیرید و با پارچه ای بدون فشار صاف و مصرف کنید..

خواص درمانی:

صمغ بالنبو (باریجه) در هندوستان به عنوان داروی ضد عفونی کننده است و در برونشیت های مزمن و آسم تجویز میشود.

به طور کلی خواص این گیاه عبارت است از: ملین، گرم کننده، محلل گازها و نفخ، مفید برای تنگی نفس و سرفه های مزمن و بیماری های عصبی.

این گیاه اگر با عسل مخلوط شده و خورده شود برای خرد کردن سنگ مثانه و کلیه و باز کردن انسداد کلیه، تسهیل زایمان و دفع سموم نیز مفید به فایده است و اگر با آب مخلوط شده و خورده شود جهت رفع سوزش مجاری ادرار و بواسیر مفید است.

همچنین اگر با روغن زنبق مخلوط شود برای کزاز مفید بوده و ضماد آن برای تسکین درد پهلو، کمر و تحلیل دمل ها و خنازیر و تسکین درد رحم کاربرد دارد.

نکات قابل توجه و مهم در مورد این گیاه:

۱- این گیاه برای اشخاص گرم مزاج مضر است.

۲- مقدار مجاز خوراکی آن تا سه گرم است (البته برای دفع سموم کشنده تا ۱۵ گرم نیز مجاز است.)

 

آدرس کوتاه مطلب
ممکن است شما دوست داشته باشید

نظر بدهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.